λα πριμαβέρα

-έπ! που σαι αγορίνα? χρόνια και ζαμάνια... όλα καλά?-κάτι μας διώχνει. όχι από κει που βρισκόμαστε, ούτε μας σπρώχνει και πουθενά συγκεκριμένα.-τι? τι έπαθες ρε? -Κάτι μας ωθεί προς τη φυγή. μακριά απ όπου αρχίζουμε να αράζουμε και να βολευόμαστε. μακριά απ την επανάληψη. Και μας σπρώχνει πρός κάπου αλλού. Έτσι, αόριστα, απροσδιόριστα. φαγούρα από μέσα, φαγούρα που δέν ξύνεις με τα νύχια για να φύγει. φαγούρα που ενίοτε δε φεύγει και ποτέ, μόνο τη συνηθίζεις και μαθαίνεις να την αγνοείς.-ρε φίλε τι έπαθες? τι είναι αυτά που μου λές? και γιατί έχεις τα καρότα στα αυτιά?
-Της έδωσα και όνομα: η φαγούρα του χειμώνα. τρομερό όνομα- επειδή συνήθως εμφανίζεται άνοιξη απ΄τη γύρη και τις καύλες που πετάνε γύρω και εισέρχονται στον ανθρώπινο οργανισμό μέσω της αναπνευστικής οδού και προκαλούν τις λεγόμενες και αλλεργίες, τις ανοιξιάτικες. -ξεκόλλα ρε με φρικάρεις. και πές μου τι δουλειά έχουν τα καρότα που έχεις σφηνώσει στ αυτια.
Κι αυτές εσωτερικές, δηλαδή από τη μέσα μεριά του δέρματος, μην περιμένετε σπυράκια και εξανθήματα και μικρότητες τέτοιου είδους μαντάμ. Δέν περνάνε εδώ τα αντιισταμινικά σου, ντόκτωρ.-τι μαντάμ ρε μαλάκα? ποιός ντόκτωρ? τι στο ΔΙΑΟΛΟ τα θέλεις τα καρότα?
Καμιά φορά, εκεί που σας παρατηρώ απ το πανύψηλο το βάθρο μου, γιατρέ, μου θυμίζετε τις κάμπιες. που κάνουν τρένο για να μπορείς να τις πατάς πιό εύκολα. πολλές μαζί κάθε φορά. γενοκτονία μιλάμε. Δεν έχουν αυτές ανάγκη, γι αυτό γίνανε κάμπιες στη ζωή τους. στόχοι, φιλοδοξίες, μηδέν.ΤΑ ΚΑΡΟΤΑ! ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ ΤΑ ΚΑΡΟΤΑΑΑΑ!!!! ΚΑ ΡΟ ΤΑΑΑΑΑΑΑ ΓΙΑΤΙ ΕΧΕΙΣ ΚΑΡΟΤΑΑΑΑ-δε σ ακούω ρε, έχω καρότα.

alone again or

Πρόζα σαν πρέζα, λέξεις με ρυθμό και προτάσεις με γέμιση και υπόσταση πέρα απ το άθροισμα των μερών τους. γεννιόμαστε και προσπαθούμε, και προσπαθούμε μέχρι να πεθάνουμε μπας και βάλουμε στη σειρά όλα αυτα που μας τρώνε απο μέσα κι απ έξω, μπας και βγει μια σταγόνα γαμημένο νόημα. πρώτα για να πείσουμε τους εαυτούς μας, και αν πετύχει το μείγμα να πείσουμε και καναν άλλο για την εγκυρότητα των ιδεών μας. Αφήνουμε τις ψυχές μας να μαυρίζουν γιατί κανείς δε μας καταλαβαίνει, γιατί η μαγιά μας και η μαγκιά μας δεν περνάει. και όταν δε δουλεύει και το παίρνουμε πια σιγά σιγά απόφαση, αντί να τα παρατήσουμε, προσπαθούμε λίγο ακόμα. μπας και σπρώξουμε τον τοίχο κανα μέτρο πιο πέρα.
και ύστερα, κάπου στη πορεία, έρχεται η στιγμή που καταλαβαίνουμε το παιχνίδι. και καταλαβαίνουμε οτι μια στο τόσο θα ρθει ένας άλλος, σαν και μας ή και τελείως διαφορετικός, που μόνο αυτός θα καταλάβει. και θα ναι η πιό ωραία μέρα του κοσμου αυτή, μέχρι να ακουστεί ο ήχος απ το απότομο τράβηγμα της βελόνας πάνω απ το πικάπ και όλα θα χουν τελειώσει. Θα χουν τελειώσει, γιατί και οι δύο άλλαξαν. αλλιώς. και ο ένας το κατάλαβε πρώτος. και πάλι απ την αρχή. αλλά με μια βασική διαφορά. απ τη στιγμή που έπιασες τον πρώτο κανόνα, όλα μοιάζουν μέλι γάλα. και σ αφήνουν για να ασχοληθείς με άλλα, εξίσου ασαφή. σαν παιδί που βαριέται τα παλιά του παιχνίδια.

los lobos

δοντια βγαζουνε τ'αστερια , νυχια φυτρωσαν στους δρομους. και ο λυκος περιμενει στη γωνια. να με φαει.

Και η ελξη του ανικητη σαν ενστικτο, σαν προσταγη ευπροσδεκτη προς την καταστροφη-καταστροφη που μητρικα κλωσσαει τη λυτρωση.

Να μου λειπει η παρεα.
Μονο καποιον να μου φεγγει θελω, για να μη χαθω. ας εχει για φαναρι ο,τι αγαπαω. ή ο,τι αγαπαει αυτος.

Θα περιμενω στη γωνια. μπορεις αν θελεις να αργησεις. εγω θα περιμενω.